Przejdź do treści Aktualizacja: 18 sierpnia 2026
Powitanie obrazu to krótkie wystąpienie przy tronie: po ustawieniu obrazu, okadzeniu i odczytaniu telegramu papieskiego, a jeszcze przed Mszą na rozpoczęcie nawiedzenia. Pożegnania są nazajutrz, po Mszy na zakończenie.
Kto zabiera głos i jak długo, ustala instrukcja tej diecezji, w której akurat trwa peregrynacja. Najbardziej konkretne liczby podały archidiecezja poznańska i diecezja płocka: powitanie najwyżej pół strony A4, pożegnanie do dwunastu zdań.
Poniżej znajdziesz gotowe wzory do przerobienia pod własną parafię: powitania, pożegnania i modlitwy na przyjęcie obrazu w domu. Wszystkie są nasze, napisane specjalnie do tego tekstu.
Zacznijmy od rzeczy, którą trzeba powiedzieć uczciwie: nie ma jednej ogólnopolskiej normy. Obowiązuje instrukcja diecezji, w której trwa nawiedzenie, a diecezje różnią się między sobą.
Limity długości wystąpień według instrukcji diecezjalnych
| Reguła | Skąd |
|---|---|
| Powitanie najwyżej pół strony A4 | archidiecezja poznańska (peregrynacja 2019–2020), diecezja płocka (2015–2016) |
| Pożegnanie do dwunastu zdań na jedno wystąpienie | jw. |
| W słowach powitania nie wita się biskupa ani gości — wita się Maryję | diecezja sosnowiecka (2025–2026) |
| Powitań nie wygłasza się z ambony; komentator ma własny pulpit z mikrofonem | diecezja sosnowiecka |
Diecezja sosnowiecka w trwającej peregrynacji liczb nie podaje — wymaga tylko, żeby słowa powitania nie były zbyt długie. Zanim zaczniesz pisać, sprawdź instrukcję swojej diecezji albo zapytaj proboszcza.
Powitania i pożegnania to dwa różne zestawy wystąpień, wygłaszane w odwrotnej kolejności.
Kolejność mówców przy powitaniu i pożegnaniu
| Wystąpienie | Kto mówi, po kolei |
|---|---|
| Powitanie (pierwszego dnia, przy tronie) | proboszcz, rodziny, młodzież, dzieci |
| Pożegnanie (nazajutrz, po Mszy na zakończenie) | dzieci, młodzież, rodzice, proboszcz |
Tak przewiduje instrukcja poznańska. W diecezji sosnowieckiej witają dwie osoby: proboszcz i przedstawiciel rodziny. Zanim jednak padnie pierwsze słowo, jest gest: „proboszcz zawsze klęka przed obrazem i całuje go w ramę”. Dopiero potem zaczyna się odczytywanie powitania.
Cztery wystąpienia powitalne po pół strony to około ośmiu minut. Jeśli w parafii jest sześć delegacji i każda mówi po trzy minuty, powitanie rozciąga się do kwadransa, a Msza zaczyna się z opóźnieniem, którego nikt potem nie nadrobi. Dlatego limit istnieje.
Cały przebieg obrzędu — od nabożeństwa oczekiwania, przez fanfary, po okadzenie i telegram papieski — opisujemy w osobnym tekście o tym, jak wygląda doba nawiedzenia w parafii. Tutaj zajmujemy się wyłącznie słowami.
[ZDJĘCIE — przedstawiciel parafian czyta powitanie przy tronie z obrazem]
Wystąpienia, które działają, mają tę samą budowę. Cztery części, każda po dwa albo trzy zdania.
Największy błąd to pominięcie punktu drugiego. Powitanie bez niego pasuje do każdej parafii w Polsce i dlatego nie zapada w pamięć w żadnej.
Matko Boża Jasnogórska, witamy Cię w parafii ??UZUPEŁNIĆ: wezwanie i miejscowość. Czekaliśmy na ten dzień ??UZUPEŁNIĆ: ile lat od poprzedniego nawiedzenia. Przez ten czas w naszym kościele ochrzczono ??UZUPEŁNIĆ liczbę dzieci, a ??UZUPEŁNIĆ liczbę naszych bliskich odprowadziliśmy na cmentarz. Wielu z tych, którzy witali Cię poprzednim razem, dziś już nie ma wśród nas. Przychodzimy do Ciebie tacy, jacy jesteśmy. Z pracą, która nie zawsze wystarcza. Z domami, w których nie zawsze jest zgoda. Z dziećmi, które wyjechały daleko i wracają rzadko. Prosimy Cię o jedno: naucz nas wytrwałości. Nie o to, żeby było łatwiej, ale żebyśmy umieli zostać przy tym, co nam powierzono. Zostań z nami tę dobę. Bądź w naszych domach i przy naszych stołach. Witaj, Matko.
To 118 słów, czyli mniej więcej minuta czytania na głos. Limit pół strony A4 daje jeszcze zapas — ale nie trzeba go wykorzystywać.
Matko Boża, witamy Cię w imieniu rodzin naszej parafii. Przychodzimy tacy, jacy jesteśmy. Jedni pełni, przy jednym stole. Inni rozdzieleni, bo ktoś pracuje za granicą, bo ktoś odszedł, bo z kimś nie rozmawiamy od lat i już nie pamiętamy dobrze dlaczego. Ty też byłaś w rodzinie. Znasz drogę do Elżbiety i wiesz, czym jest pośpiech, żeby zdążyć do kogoś bliskiego. Prosimy Cię za nasze małżeństwa, żeby wytrwały. Za rodziców, którzy nie wiedzą już, jak rozmawiać z dorosłymi dziećmi. Za tych, którzy dziś zostali w domu, bo nie mogli przyjść. Wejdź pod nasze dachy, Matko. Zostań z nami.
Matko Boża, witamy Cię. Jesteśmy młodzieżą tej parafii. Część z nas jest tu, bo chciała przyjść. Część, bo przyszli rodzice. Nie udajemy, że jest inaczej. Wiele rzeczy wydaje nam się nieoczywistych. Wiara bywa jedną z nich. Ale jesteś tu dzisiaj i my też jesteśmy. Prosimy o odwagę. Nie o tę na pokaz, ale o taką, która pozwala zostać sobą, kiedy wszyscy dookoła są inni. Zostań z nami tę noc. Będziemy czuwać.
Krótkie i bez patosu. Jeśli tekst pisze dorosły za młodzież, słychać to od pierwszego zdania — lepiej dać go do przeczytania i poprawienia tym, którzy będą go mówić.
Matko Boża, witamy Cię w naszej parafii. Przynieśliśmy Ci kwiaty i rysunki. Niektóre są krzywe, ale robiliśmy je sami. Prosimy Cię za naszych rodziców, żeby się nie kłócili. Za babcie i dziadków, żeby byli zdrowi. I za panią w szkole. Zostań u nas. Będziemy grzeczni.
Dzieci mówią najkrócej i to jest zaletą. Nie wydłużaj tego tekstu.
Pożegnania wygłasza się nazajutrz — po Mszy na zakończenie nawiedzenia i po poświęceniu pamiątek, a przed wyprowadzeniem obrazu do samochodu. Mówią kolejno dzieci, młodzież, rodzice i proboszcz.
Treść jest inna niż w powitaniu: pożegnanie nie prosi, tylko dziękuje i zobowiązuje. Instrukcje poznańska i płocka stawiają pułap dwunastu zdań na jedno wystąpienie — to górna granica, nie wymagana długość.
Poniższy wzór jest przeznaczony dla proboszcza, czyli ostatniego mówcy. Ma dwanaście zdań.
Matko Boża, minęła doba. Byłaś z nami krócej, niż czekaliśmy. Dziękujemy za tę noc, bo kościół nie był pusty ani przez godzinę. Przychodzili ci, którzy bywają tu co niedzielę, i ci, których nie widzieliśmy od lat. Dziękujemy za spowiedzi, których nikt nie policzy. Za chorych, którzy dotarli o własnych siłach albo których ktoś przywiózł. Za ludzi, którzy przez trzy tygodnie robili proporczyki, bramę i dekoracje, i nie prosili o podziękowanie. Wiemy, że jutro wrócą zwykłe dni. Dlatego nie obiecujemy Ci, że odmienimy się od jutra. Obiecujemy mniej i konkretniej: ??UZUPEŁNIĆ jedno zobowiązanie całej parafii. Jedziesz do ??UZUPEŁNIĆ: nazwa następnej parafii. Do zobaczenia, Matko.
Dokładnie dwanaście zdań. Punkt z zobowiązaniem jest najważniejszy. Parafie, które wpisują tam coś konkretnego, wracają do tego przez lata.
Dzieci, młodzież i rodzice mówią jeszcze krócej — dwa, trzy zdania w tej samej konwencji wystarczą.
Po pożegnaniu zostaje jeszcze wpis do księgi pamiątkowej. To osobny gatunek i mamy na niego osobne wzory.
Obok nawiedzenia w kościele w wielu parafiach obraz albo obrazek krąży od domu do domu. Wtedy powitanie wygłasza gospodarz, zwykle przy drzwiach albo przy stole. Wystarczy kilka zdań.
Matko Boża, witaj w naszym domu. Nie jest ani duży, ani wysprzątany tak, jak byśmy chcieli. Ale jest nasz i dzisiaj jest Twój. Pobłogosław tym, którzy tu mieszkają. Tym, którzy stąd wyjechali. I temu miejscu przy stole, które od pewnego czasu jest puste. Zostań z nami tę dobę.
Jak wygląda cały obrzęd nawiedzenia rodzin, opisujemy w tekście o nawiedzeniu obrazu w domu.
W polskich diecezjach peregrynują też inne obrazy i figury: Najświętszego Serca Pana Jezusa, Świętej Rodziny, Jezusa Miłosiernego, Matki Bożej Fatimskiej. Powyższe wzory pasują do każdego z nich po zmianie zwrotu w pierwszym i ostatnim zdaniu.
To samo dotyczy wpisu do księgi pamiątkowej — co się w nim zmienia przy innym wizerunku, opisujemy osobno.
Reszta budowy zostaje bez zmian, bo to nie wizerunek decyduje o kształcie powitania, tylko sytuacja wspólnoty, która wita.
| Nie | Dlaczego |
|---|---|
| Nie przekraczaj limitu. Pół strony to pół strony | powitań jest kilka; każde przedłużenie kumuluje się i opóźnia mszę |
| Nie witaj biskupa ani gości | instrukcja sosnowiecka mówi wprost: wita się Maryję. Podziękowania dla gości są na końcu doby |
| Nie wygłaszaj powitania z ambony | diecezja sosnowiecka zakazuje wygłaszania z ambony powitań, komentarzy i ogłoszeń |
| Nie czytaj cudzych wierszy z internetu | większość ma żyjących autorów, a poza tym słychać, że tekst nie jest o tej parafii |
| Nie wymieniaj wszystkich grup po kolei | „witają Cię róże różańcowe, ministranci, schola, Caritas…” to lista, nie powitanie |
| Nie pisz za młodzież i za dzieci | daj im szkielet i pozwól przerobić. Różnica jest słyszalna |
| Nie zaczynaj od „w dniu dzisiejszym” | urzędowy początek zabija pierwsze zdanie, które jest najważniejsze |
Najwyżej pół strony A4 na jedno wystąpienie, czyli około dwóch minut czytania. Taki pułap podały archidiecezja poznańska i diecezja płocka. Inne diecezje mogą mieć własne zasady — sprawdź instrukcję swojej.
W archidiecezji poznańskiej proboszcz, a po nim przedstawiciele rodzin, młodzieży i dzieci. W diecezji sosnowieckiej witają dwie osoby: proboszcz i przedstawiciel rodziny. Przy pożegnaniu kolejność jest odwrotna.
Nie. Diecezja sosnowiecka zastrzega, że w słowach powitania wita się Maryję, a nie biskupa ani innych gości.
Do dwunastu na jedno wystąpienie — to górna granica, nie wymagana długość. Pożegnań jest zwykle cztery: dzieci, młodzież, rodzice i proboszcz.
Odradzamy. Większość takich tekstów ma żyjących autorów, a prawo autorskie obowiązuje także w kościele. Poza tym cudzy wiersz nie mówi nic o waszej parafii. Lepiej przerobić wzór z tej strony.
Z kroniki parafialnej i z ksiąg. Liczba chrztów i pogrzebów od poprzedniego nawiedzenia, liczba lat od tamtej daty, nazwy zakładów, które zamknięto, liczba osób, które wyjechały — to są zdania, których nie napisze za was nikt.
Prowadzimy archiwum fotograficzne nawiedzenia i zbieramy instrukcje diecezjalne z kolejnych peregrynacji. Wzory w tym tekście napisaliśmy sami — można je swobodnie przerabiać.
Optimized by Seraphinite Accelerator